Na grzyby na Mazury

Wiążą się z nimi co najmniej trzy wielkie przyjemności: najpierw emocje grzybobrania, potem przyrządzanie, wreszcie rozkosze degustacji.

Jeżeli dotąd nie nauczyliście się odróżniać szatana od borowika lub brakuje wam czasu na wyprawę do lasu, to trudno, udajcie się po te wspaniałe dary natury na miejskie targowisko.

grzyby Czubajeczka ostrołuskowa
(Lepiota aspera)

Wygląd: młody kapelusz stożkowaty lub dzwonkowaty, po otwarciu staje się płaski, o średnicy dochodzącej do 12 (15) cm, rdzawogliniastobrązowy, pokryty wyraźnymi żółtymi lub ciemnobrunatnymi, stożkowatymi lub zaostrzonymi łuskami.
Blaszki wolne, białe, często rozwidlone, dość wąskie i ciasno ustawione; przy pochwie nieregularnie drobno bruzdkowane.
Trzon wysoki do 12 cm, 1-2 cm gruby, białawy; pod zwisającym, skórzastowłóknistym kołnierzem zwykle pokryty łuskami o barwie takiej samej jak kapelusz. Trzon walcowaty i w dolnej części niekiedy nieco zgrubiały. Miąższ biały o nieprzyjemnym zapachu i smaku.

Wysyp zarodników: biały.

Występowanie: ten piękny grzyb można znaleźć w lasach szpilkowych i liściastych, częściej wśród gęstych liści, przy brzegach dróg, w parkach i w zaroślach. Szeroko rozpowszechniony, ale nie wszędzie częsty. Pojawia się od sierpnia do października.

Możliwość popełnienia pomyłki: istnieje około 11 gatunków czubajeczek podobnych do siebie, z zaostrzonymi łuskami albo mniej lub bardziej wyraźnymi, gęstymi brodawkami. Z reguły są to jednak grzyby mniejsze: do dokładnego ich oznaczenia potrzeba przeważnie fachowej literatury i mikroskopu.

Zastosowanie: z powodu odrażającego zapachu i smaku grzyb ten nie nadaje się do spożycia.

Uwagi ogólne: mikolodzy rozróżniają w rodzaju czubajeczka (Lepiota) około 50 gatunków; niektóre są trujące. Systematyczna nazwa aspera oznacza „szorstka, nierówna".